De meerpaal

Een stukje geschiedenis van "De Meerpaal"

Al voor de 2e wereldoorlog bezochten schipperskinderen een specifieke schippersschool van de vereniging kleuter-, basis- en mavo-onderwijs op Gereformeerde grondslag te Rotterdam-Delfshaven. De kinderen woonden in pleeggezinnen aan de wal. Langzamerhand werd het voor de ouders steeds moeilijker om pleeggezinnen te vinden en ontstond de behoefte aan centrale huisvesting. Na de oorlog in 1946 werd door het schoolbestuur een pand gehuurd aan de Mathenesserlaan 506 om aan deze behoefte te voldoen. Men noemde dit pand: "Voor Anker". Tevens werd er een commissie benoemd die zou gaan onderzoeken wat de mogelijkheden van een eigen internaat waren. Al snel bleek dat alleen het Voor Anker niet voldoende was en er werden nog 3 panden bijgekocht:

Mathenesserlaan 484: "De Roef", juli 1950
Mathenesserlaan 482: "De Boeg",
Mathenesserlaan 488: "Het Kompas", mei 1953

In 1967 was het aantal kinderen zo gestegen dat er nog 2 panden werden gekocht: Mathenesserlaan 438 - 440: de "Stuurhut" Dit internaat was bedoeld voor de kinderen in de V.O.-leeftijd, van 12 - 17 jaar. Organisatorisch was De Stuurhut het 2e internaat, nl. voor V.O.-ers, de andere panden vormden samen het L.O.-internaat. (lagere school)

In 1970 bleek er weer een ruimtetekort en er werd een leegkomend bejaardentehuis gehuurd aan de Tiedemanstraat 18: het "Toplicht". Hier kwamen alleen jongens te wonen in de V.O.-leeftijd. Ook het "Toplicht" werd een zelfstandig internaat (het 3e) en de "Stuurhut" werd een huis alleen voor meisjes. Er was toen een totale capaciteit van 250 kinderen.

In 1977 werd de stichting "De Meerpaal" opgericht en nieuwe statuten werden opgesteld. Dit mede met het oog op de op handen zijnde nieuwbouw. Deze nieuwbouw werd enorm vertraagd door bezuinigingsmaatregelen van de regering en in 1982 leek het erop dat de hele nieuwbouw niet door zou gaan. Echter de buurt werd hoe langer hoe problematischer, het verkeer intensiever en de gebouwen steeds bouwvalliger, temeer omdat door de op handen zijnde nieuwbouw alleen essentiële onderhoudswerkzaamheden werden verricht. De plannen en een groot deel van het bouwbestek waren klaar voor een internaat voor 252 kinderen, een verzoek voor de bouw van een kleiner internaatvond geen gehoor bij het toenmalige ministerie van onderwijs en wetenschappen. Het bestuur besloot op eigen initiatief de tekeningen en het bestek terug te brengen naar 100 kinderen. Ondanks de vele beloften te mogen bouwen, kwam er geen zekerheid wanneer er met de bouw begonnen mocht worden.

Het bestuur trok "de stoute schoenen" aan en besloot eind april 1982 op eigen risico de heiwerkzaamheden te laten starten. Inmiddels werd er een soort "zwart-boek" samengesteld met foto's van de oude behuizing, de ontstane noodsituatie en de correspondentie tussen bestuur en ministerie. Dit "zwart-boek" werd naar een aantal Kamerfracties gestuurd waarop het C.D.A. en D'66 positief reageerden. Er volgde een gesprek met een aantal leden van de Kamerfracties, m.n. dhr. Eversdijk, fractiesecretaris van het C.D.A. Het aantal bewoners van de internaten liep erg snel terug en bereikte een dieptepunt. Nieuwe aanmeldingen waren er niet of nauwelijks omdat men niet meer geloofde in die "al zolang beloofde nieuwbouw". In juni 1982 werd door het ministerie van onderwijs en wetenschappen toestemming gegeven voor nieuwbouw nadat de capaciteit zou zijn teruggebracht naar 144 kinderen met een uitbreidingsmogelijkheid naar 180. Opnieuw moesten de tekeningen en bestek aangepast worden. Begin 1983 kon met de bouw gestart worden. Na 10 maanden kon het nieuwe pand in gebruik genomen worden. De tijd van behelpen in acht uit elkaar liggende panden was voorbij. In Capelle kunnen de kinderen gewoon buiten spelen op het woonerf, worden de kinderen op een normale manier in contact gebracht met de natuur en kan men leven en werken in een wijk zonder een overdosis aan sociale problemen. Op 18 mei 1984werd "De Meerpaal" geopend door dhr. Eversdijk. In 1982 waren er 4 nieuwe aanmeldingen, in 1983… 10 en in 1984…30.

Ook organisatorisch werd in die jaren veel veranderd.

Jongens en meisjes groepen werden gemengde groepen.
Het personeel werd steeds beter geschoold.
In het nieuwe pand werden groepen voor B.O. en V.O. aan elkaar gekoppeld in een "clusterverband".
Voor de oudste kinderen kwam de mogelijkheid om de laatste 2 jaar van hun internaatsperiode B.K.B. te volgen. (Begeleidend Kamer Bewonen) Dit in een aantal panden buiten het internaat maar wel in de directe omgeving ervan. (1987)Het "klantgericht" werken deed z'n entree inclusief het werken vanuit een concurrentie gedachte met andere internaten. De kwaliteit werd steeds belangrijker. (1993) Vanuit een min of meer verticale hiërarchie groeiden we naar een "platte" organisatie toe met meewerkende unithoofden. De lijn naar de klanten werd directer en daardoor beter. (1995)Tot slot zijn we in september 1995 begonnen aan het traject om het ISO-certificaat te behalen. ISO-9002, waarin de geboden kwaliteit meetbaar gemaakt wordt en de effectiviteit van de organisatie continu beoordeeld wordt. Het ISO-certificaat is een bekend begrip in de scheepvaart en het bedrijfsleven en wordt langzaam geïntroduceerd in de zorg en dienstensector. Van de schippersinternaten zijn wij de eerste die dit certificaat hebben ontvangen op 17 januari 1997. Om te voldoen aan de norm van minimaal 150 kinderen per rechtspersoon, werd in 1994 de overkoepelende stichting STIDOCA (Stichting Internaten Dordrecht - Capelle) opgericht, een samenwerkingsverband tussen Stichting Protestants Christelijk Internaat voor Schipperskinderen De Singel/Dubbeldam in Dordrecht en Protestants Christelijke Stichting Huisvesting voor Schippersjeugd "De Meerpaal" in Capelle aan den IJssel.

In januari 1997 nodigde het bestuur van "De Meerpaal" alle medewerkers en relaties uit voor een receptie ter gelegenheid van het 50 jarig bestaan, de officiële opening van 16 nieuwgebouwde kamers en de uitreiking van het behaalde certificaat ISO-9002

Kort daarna kondigde de directeur Henk Rippen zijn vroegtijdige vertrek aan per 1 januari 1999. De samenwerking binnen STIDOCA was inmiddels geïntensiveerd en de algemeen directeur van De Singel/Dubbeldam, de heer Ad Driesprong werd gevraagd een aantal managementtaken van Henk Rippen over te nemen. In januari 2000 werd de fusie beklonken tussen Stichting Protestants Christelijk Internaat voor Schipperskinderen De Singel/Dubbeldam en Protestants Christelijke Stichting Huisvesting voor Schippersjeugd "De Meerpaal" onder de reeds bestaande naam STIDOCA. Ad Driesprong werd benoemd tot algemeen directeur van beide internaten.

Vanwege het dalend kinderaantal (deels door natuurlijk verloop, vertrek 18-jarigen en deels door de landelijke tendens van kleinere gezinnen, minder schippers en meer moeders aan de wal) kwam in het jaar 2000 een groepsruimte van "De Meerpaal" leeg. Rekening houdend met de wensen van ouders, bewoners en het bestemmingsplan, is in 2001 besloten om deze ruimte te verhuren. In mei 2002 werd, nadat de nodige aanpassingen waren aangebracht, de voormalige BOEGruimte verhuurd aan Steinmetz, een stichting voor zorg en onderwijs aan gehandicapten. Met een aparte voordeur en goede afspraken met "De Meerpaal", werd een geheel nieuwe vorm van opvang voor gehandicapte kinderen geopend: Kinder- en Jeugdhotel De Spiegel.

Binnen STIDOCA behouden De Singel en "De Meerpaal" hun eigen identiteit en cultuur.

Van overheidswege wordt in 2002 aangekondigd dat voor de gehele sector een kwaliteitsbeleid als subsidie-eis zal gaan gelden. "De Meerpaal" heeft als enige internaat het ISO 9002 certificaat voor zorg en dienstverlening en biedt haar diensten aan om mee te werken aan de totstandkoming van een landelijk kwaliteitsbeleid. Het ministerie schakelt een extern bureau in dat tezamen met het Censis BO (Centrale stichting internaten schippersjeugd Begeleidings Orgaan) de voorbereidingen gaat treffen, hetgeen uiteindelijk resulteert in een toezending van toetsingslijsten aan alle internaten in mei 2004.

"De Meerpaal" besluit haar eigen kwaliteitsbeleid te laten samenvloeien met datgene dat voor de gehele sector verplicht gesteld zal worden, waarbij het kwaliteitsteam binnen "De Meerpaal" d.m.v. interne audits de uitvoering van de procedures blijft bewaken.

In 2003 kondigt de regering een nieuwe bezuinigingsronde aan en men heeft een subsidievermindering van 10%! voor ogen. Het LOVT (Landelijk Overleg Varende en Trekkende beroepsbevolking) slaat de handen ineen en organiseert een grootscheepse actie. Tijdens de demonstratie op 11 november 2003 staan ook vele ouders, kinderen en medewerkers van "De Meerpaal" op het Malieveld in Den Haag. De actie bleef niet onopgemerkt en voorlopig zijn de bezuinigingen van de baan. In 2005 zullen nieuwe subsidie-onderhandelingen plaatsvinden.

In 2003 heeft "De Meerpaal" 64 bewoners en de Singel 114. STIDOCA voldoet daarmee niet aan de eis voor 2005: 250 kinderen. Wederom wordt gezocht naar een fusiepartner. Contacten met Meander (Protestants Christelijke en Katholieke internaten schippersjeugd) verlopen voorspoedig en resulteren met een positief advies van ouder- en personeelsgeledingen in februari 2004 tot een fusie. STIDOCA wordt opgenomen binnen MEANDER en de heer Ad Driesprong ziet zijn werkveld verbreden als algemeen directeur van 6 internaten. In "De Meerpaal" wordt Pamela Boot-'t Hart benoemd tot instellingsdirecteur.

Het schooljaar 2004-2005 wordt gestart met 65 kinderen en "De Meerpaal" maakt zich klaar voor een Reünie voor allen die vanaf 1984 hun woon- of werkplek in Capelle aan den IJssel hadden!